Fotografia, nauka, technika
małych częstotliwości pomiarowych oraz w wyższych temperaturach, w których zaczyna występować zjawisko dyfuzji jonów. Na rysunku 1.3.1 przedstawiono schematycznie jak opisane wyżej efekty wpływają na kształt częstotliwościowej zależności W obszarze I (Rys.2) obserwuje się charakterystyczne maximum i zmianę związane z relaksacją dielektryczną w obszarze częstotliwości mierzących spełniających warunek. W obszarze II zauważyć można silny wzrost wartości wraz ze zmniejszeniem co zgodne z równania 1.37 spowodowane jest przewodnictwem. W obszarze III dla najniższych częstotliwości obserwuje się wzrost spowodowany efektem polaryzacji elektrod.
gdzie s=1 dla kontaktów omowych i braku polaryzacji Maxwella-Wagnera, czyli polaryzacji związanej tworzeniem niezwiązanych ładunków elektrycznych w niejednorodnych materiałach.
Z wzoru (1.3.7) wynika, że przewodnictwo elektryczne badanego materiału wnosi największy wkład do urojonej części przenikalności dla małych częstotliwości pomiarowych Nieznaczne przewodnictwo elektryczne badanych dielektryków ma wpływ głównie na urojoną część przenikalności elektrycznej natomiast nie powinno wpłynąć na część rzeczywistą Oprócz przewodnictwa istnieje inny przyczynek utrudniający interpretacje Równania (1.3.2-1.3.4) opisujące relaksację dielektryczną wyprowadzone zostały, przy założeniu, że dielektryk zawiera jedynie relaksujące dipole elektryczne. W realnych dielektrykach mogą występować także niezwiązane ładunki elektryczne, które pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego mogą się przemieszczać i przez to dawać przyczynek do urojonej przenikalności elektrycznej Uwzględnienie przewodnictwa stałoprądowego w urojonej części przenikalności elektrycznej prowadzi do związku:
Czas relaksacji występujący w równaniach 1.3.2-1.3.4 jest tzw. czasem makroskopowym uzyskiwanym w eksperymencie. Jeżeli uwzględni się lokalne pole Lorentza lub Onsagera, które działają wewnątrz dielektryka na relaksujące dipole, to okazuje się, że mikroskopowy czas relaksacji jest dłuższy od makroskopowego. Związek łączący czas makroskopowy i mikroskopowy (molekularny) dla pola wewnętrznego Lorentza można zapisać:
Z wzoru (1.3.7) wynika, że przewodnictwo elektryczne badanego materiału wnosi największy wkład do urojonej części przenikalności dla małych częstotliwości pomiarowych Nieznaczne przewodnictwo elektryczne badanych dielektryków ma wpływ głównie na urojoną część przenikalności elektrycznej natomiast nie powinno wpłynąć na część rzeczywistą Oprócz przewodnictwa istnieje inny przyczynek utrudniający interpretacje Równania (1.3.2-1.3.4) opisujące relaksację dielektryczną wyprowadzone zostały, przy założeniu, że dielektryk zawiera jedynie relaksujące dipole elektryczne. W realnych dielektrykach mogą występować także niezwiązane ładunki elektryczne, które pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego mogą się przemieszczać i przez to dawać przyczynek do urojonej przenikalności elektrycznej Uwzględnienie przewodnictwa stałoprądowego w urojonej części przenikalności elektrycznej prowadzi do związku:
Czas relaksacji występujący w równaniach 1.3.2-1.3.4 jest tzw. czasem makroskopowym uzyskiwanym w eksperymencie. Jeżeli uwzględni się lokalne pole Lorentza lub Onsagera, które działają wewnątrz dielektryka na relaksujące dipole, to okazuje się, że mikroskopowy czas relaksacji jest dłuższy od makroskopowego. Związek łączący czas makroskopowy i mikroskopowy (molekularny) dla pola wewnętrznego Lorentza można zapisać: